Pełna treść artykułu jest dostępna dla zarejestrowanych użytkowników.

Zasady i wytyczne do projektowania

30.4.2014, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Wypadki w czasie pracy powodują powstawanie strat ludzkich, finansowych, materialnych i społecznych. Szacuje się, że ponad 70% z nich jest związanych z obsługą maszyn. We Wspólnocie Europejskiej zarządzanie bezpieczeństwem maszyn jest równoprawnym elementem zarządzania działalnością przedsiębiorstw. Bezpieczeństwo i higiena pracy, BHP, jest powszechnie używaną nazwą określającą zarówno zbiór zasad dotyczących bezpiecznego i higienicznego wykonywania pracy, jak również osobną dziedzinę wiedzy zajmującą się kształtowaniem właściwych warunków pracy. Na straży przestrzegania BHP w polskich zakładach pracy stoi Państwowa Inspekcja Pracy (PIP). Podstawowe wymagania prawne dotyczące BHP zawiera Rozdział X Kodeksu pracy oraz wiele rozporządzeń, w tym najważniejsze: Rozporządzenie w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 1997 r. Nr 129, poz. 844 z późn. zm.).

Zapewnienie bezpieczeństwa pracy jest obowiązkiem pracodawcy. Bezpieczeństwo pracy jest również zyskiem dla firmy oraz społeczeństwa. Ogólna zasada kształtowania bezpiecznego i zdrowego środowiska pracy polega na tym, że wszyscy przyczyniający się do realizacji procesów pracy tworzą bezpieczeństwo i odpowiadają za nie. Za bezpieczeństwo odpowiedzialne jest nie tylko kierownictwo firmy, ale również projektanci, producenci i dostawcy maszyn oraz ich użytkownicy, nadzór i operatorzy.

Polska jest członkiem Unii Europejskiej od 1 maja 2004 r., a stworzony w ramach Wspólnot Europejskich, które są obecnie częścią składową Unii Europejskiej, system prawny obejmuje szereg źródeł sklasyfikowanych na podstawie różnych kryteriów. Najczęściej spotykanym podziałem prawa europejskiego jest podział na prawo pierwotne (inaczej traktatowe i statutowe) i wtórne (pochodne).

Prawo pierwotne obejmuje umowne prawo międzynarodowe, które dało podstawy powstaniu i ewolucji Wspólnoty, a obecnie stanowi podstawy funkcjonowania Unii Europejskiej. Mianem tym określa się traktaty założycielskie, ich uzupełnienia i modyfikacje. Prawo pierwotne to ta część prawa europejskiego, która została ustanowiona bezpośrednio przez państwa członkowskie. Należą tutaj również traktaty o przystępowaniu nowych członków (tzw. umowy akcesyjne).

Wymienione przepisy prawa pierwotnego razem z ogólnymi zasadami prawa tworzą konstytucyjne podstawy systemu prawnego Unii Europejskiej. Zawarte w ich aktach normy prawne określają cele, dla których powołano do życia Unię. Zawarto w nich przepisy wskazujące sposób osiągnięcia powyższych celów, instytucje oraz organy odpowiedzialne za ich realizację. W traktatach uregulowano również niewielką część praw i obowiązków przysługujących obywatelom państw członkowskich. Autorami prawa pierwotnego są państwa członkowskie, które jednomyślnie decydują o jego treści w toku specjalnych konferencji międzyrządowych. Treść tego prawa przybiera formę traktatu, który następnie poddany jest procesowi ratyfikacji.

Prawo wtórne to zespół norm prawnych przyjętych przez instytucje wspólnotowe, by realizować cele tej organizacji wynikające z traktatów. O jego treści decydują instytucje i organy Unii, co odróżnia je od prawa krajowego. Katalog źródeł prawa wtórnego obejmuje:

  • rozporządzenia,

  • dyrektywy,

  • decyzje,

  • opinie,

  • zalecenia,

  • konwencje zawierane przez państwa członkowskie,

  • umowy

 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.