Pełna treść artykułu jest dostępna dla zarejestrowanych użytkowników.

Dyrektywy europejskie i oznaczenia CE

1.7.2007, , Źródło: Wydawnictwo Verlag Dashofer Sp. z o.o.

Celem Unii Europejskiej było i jest stworzenie oraz prawidłowe funkcjonowanie wspólnego rynku polegającego na swobodnym przepływie towarów (a także kapitału, pracowników i usług) pomiędzy państwami członkowskimi. Jednak celu tego nie udało się osiągnąć poprzez zlikwidowanie ceł wewnętrznych, ograniczeń ilościowych importu i ujednolicenia podatków. Pomocna okazała się zasada wzajemnego uznawania oparta na orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, według której produkt legalnie wprowadzony na rynek jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej ma również prawo być umieszczany na rynku dowolnego innego państwa członkowskiego, nawet jeżeli obowiązują tam zupełnie inne przepisy dotyczące obrotu tym produktem. Zasada ta jednak nie zawsze jest skuteczna. Traktat założycielski daje państwom członkowskim możliwość wprowadzenia przepisów ograniczających import, jeżeli mają one na celu ochronę ważnych interesów publicznych, zwłaszcza takich jak zdrowie i bezpieczeństwo. Najbardziej skuteczną metodą w eliminowaniu tego typu barier w przepływie towarów jest ujednolicenie (harmonizacja) obowiązujących w całej Unii Europejskiej przepisów dotyczących wytwarzania wyrobów i obrotu nimi poprzez wprowadzenie w danej dziedzinie przepisów prawa europejskiego, które mają rangę wyższą niż prawo krajowe państw członkowskich. Początkowo Unia Europejska regulowała przepływ towarów w poszczególnych sektorach rynku, np. w zakresie: pojazdów mechanicznych, substancji chemicznych, artykułów spożywczych, leków. Podstawowym problemem stał się nadmiar szczegółowych przepisów i konieczność ciągłego ich dostosowywania do szybko następującego postępu technicznego. Okres ten został później określony mianem Starego Podejścia.

Zadaniem dyrektyw Starego Podejścia było określenie szczegółowych przepisów technicznych zastępujących przepisy poszczególnych krajów lub obowiązujących alternatywnie do tych przepisów. Miały one charakter zbliżony do norm technicznych i w znikomym stopniu uwzględniały dorobek normalizacji, zwłaszcza normalizacji europejskiej. Za pomocą dyrektyw Starego Podejścia Wspólnota starała się usuwać bariery techniczne poprzez ujednolicanie szczegółowych wymagań technicznych dotyczących wytwarzania wyrobów. Doprowadziło to do tworzenia prawa o treści ściśle technicznej, odpowiadającej indywidualnym wymaganiom dla każdej kategorii wyrobów. Opracowanie takich dyrektyw na szczeblu Rady Unii Europejskiej było trudne i nieefektywne, tym bardziej że wymagało jednomyślności Rady.

Cechą charakterystyczną większości dyrektyw Starego Podejścia była ich opcjonalność: chociaż państwa członkowskie miały obowiązek uznawania i dopuszczania na swój rynek wyrobów zgodnych z wymaganiami dyrektywy, nie miały obowiązku wycofania własnych przepisów krajowych, nawet jeśli nie były one zgodne z dyrektywą. Kontrolę zgodności z przepisami dyrektywy sprawowały wyznaczone organy państwowe. Tym samym Stare Podejście nie przyniosło znaczącego postępu w dziedzinie harmonizacji technicznej. Istotny krok w tym zakresie dokonany został dopiero w ramach wprowadzenia zasad Nowego Podejścia.

Po 1985 r. przyjęto tzw. Nowe Podejście do harmonizacji przepisów technicznych w Unii Europejskiej. Jego istota sprowadza się do kilku podstawowych reguł:

 

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.